taniec z gwiazdami :: Agnieszka Rylik i Marcin Olszewski

Mistrzyni świata WIFB w wadze lekkopołśredniej. Karierę sportową zaczęła w wieku 15 lat. Kuzynka poprosiła ją, żeby towarzyszyła jej w zajęciach samoobrony. Okazało się, że tak naprawdę są to treningi kick - boxingu, a Agnieszka zaczęła robić błyskawiczne postępy. Po niespełna roku pracy była już wicemistrzynią Europy seniorek. Potem dwa razy zdobyła mistrzostwo Polski, cztery razy pierwsze miejsce w Mistrzostwach Europy i aż cztery razy zdobyła tytuł najlepszej kick-bokserki globu.

Po jedenastu latach obecności na ringu otrzymała propozycję zajęcia się boksem zawodowym. Od 2000 roku ciężko pracuje, ponieważ boks wbrew pozorom ma niewiele wspólnego z kick - boxingiem. Dla niej jest to sport, który nie może się znudzić. Do każdej walki inaczej się przygotowuje. Za każdym razem musi opracować inną strategię. Wg niej w boksie nie siła jest najważniejsza, a odporność psychiczna. Czwarta walka na zawodowym ringu przyniosła jej pas mistrzyni świata, który do 2001 roku zdążyła obronić trzykrotnie.

Mówi się o niej „Lady Tyson”, albo „Tayson w spódnicy” . Ten ostatni przydomek odnosi się nie tylko do jej wielkiego talentu sportowego, ale też do oryginalnego stroju noszonego na ringu. Po prostu nie chciała boksować w „bezkształtnych galotach”, więc wymyśliła sobie zgrabne spodenki ze spódniczką. Agnieszka twierdzi, wbrew stereotypowej opinii, że boks nie zabija ani wrażliwości, ani kobiecości.

Teraz całą swoją uwagę poświęca „Tańcowi z gwiazdami”. Znowu musi ciężko pracować, bo to co jest atutem na ringu, przeszkadza w tańcu towarzyskim. Bokser musi mieć napięte mięśnie obręczy barkowej, a tancerz wręcz przeciwnie. Poza tym śmieje się, że ma „mały problem z głową”. W walcu angielskim szyja ma być wyciągnięta, a głowa odchylona do tyłu i odwróconą w kierunku przeciwnym do ruchu po parkiecie. A to już jest prawie niemożliwe. Szczęśliwie szybko opanowała kroki, ale trzymanie ramy kosztuje ja wiele wysiłku. Poza tym w tańcu trzeba też być aktorką. Przyznaje, że musi pokonać w sobie opór wewnętrzny, żeby w rumbie zmysłowo gładzić się po włosach, pamiętając w dodatku o skończeniu ruchu nadgarstkiem i zachowaniu uwodzicielskiego wyrazu twarzy.